زایمان سزارین از چند هفته شروع میشود؟

پره‌اکلامپسی (مسمومیت بارداری)

پارگی زودرس کیسه آب

کاهش حرکات جنین یا افت رشد داخل رحمی (IUGR)

دوقلو یا چندقلویی

سابقه سزارین قبلی یا مشکلات رحمی

جفت سرراهی یا جدا شدن زودرس جفت

دیابت بارداری یا ماکروزومی جنین

سزارین قبل از هفته ۳۹ معمولاً توصیه نمی‌شود زیرا بسیاری از سیستم‌های بدن نوزاد هنوز به بلوغ کامل نرسیده‌اند. تولد زودرس حتی در قالب سزارین انتخابی می‌تواند باعث مشکلاتی شود که بعد از تولد نیاز به مراقبت ویژه دارد.
نوزاد ممکن است در تنفس، کنترل قند خون و تنظیم دمای بدن با مشکل مواجه شود و در برخی موارد مجبور به بستری شدن در بخش مراقبت‌های ویژه شود.
علاوه بر این نوزادان متولد شده زودتر از موعد ممکن است در تغذیه و مکیدن شیر دچار مشکل شوند و خطر زردی یا عفونت در روزهای ابتدایی افزایش یابد.
از طرف دیگر بدن مادر نیز هنوز برای تحمل و بهبود پس از عمل آماده نیست و ممکن است درد، خونریزی یا احتمال عفونت بیشتر باشد.
به همین دلیل پزشکان توصیه می‌کنند که سزارین تنها در صورت وجود دلیل پزشکی موجه یا شرایط اضطراری انجام شود و در غیر این صورت تا هفته ۳۹ صبر شود تا هم سلامت نوزاد تضمین شود و هم دوران نقاهت مادر آسان‌تر باشد.

در برخی شرایط زایمان به‌صورت اورژانسی و بدون برنامه قبلی انجام می‌شود مانند:
افت ضربان قلب جنین که ممکن است نشانه کمبود اکسیژن یا استرس شدید جنینی باشد.
جدا شدن زودرس جفت (دکولمان جفت) که می‌تواند باعث خونریزی شدید و کاهش اکسیژن‌رسانی به جنین شود.
خونریزی شدید در مادر به علت پارگی رحم، مشکلات جفت یا آسیب‌های رحمی
عدم پیشرفت زایمان طبیعی حتی پس از چند ساعت انقباض‌های منظم و باز شدن دهانه رحم.
پرولاپس بند ناف (افتادگی بند ناف) که جریان خون و اکسیژن را به جنین مختل می‌کند.
علائم خطرناک در مادر مانند افت فشار خون، تب بالا یا علائم عفونت شدید رحم
در این شرایط اورژانسی تیم پزشکی باید در کوتاه‌ترین زمان ممکن عمل سزارین را انجام دهد تا جان مادر و نوزاد حفظ شود. در چنین موقعیت‌هایی سن بارداری دیگر عامل تعیین‌کننده نیست زیرا اولویت اصلی حفظ سلامت و بقای مادر و جنین است.